این کتاب شاملِ شش داستانِ کوتاه است که اکثرشان در دو یا سه سالِ اخیر نوشتهشدهاند و مخاطبان در آنها فضاهای جدیدی از دولتآبادی درک خواهند کرد. درونمایهی اکثر داستانها شهریست و بعضیشان نیز حتا در جغرافیایی خارج از ایران اتفاق میافتند. این داستانها به ترتیب «مولی و شازده»، «اسم نیست»، «یک شبِ دیگر»، «امیلیانو حسن»، «چوب خشکِ بلوط» و «اتفاقی نمیافتد» نام دارند که در کنارِ هم کتابی صد و شش صفحهای را ساختهاند. محمود دولتآبادی بعد از انتشارِ رمانِ «سلوک» در اوایلِ دههی هشتاد تا به امروز کمتر توانسته بود کارِ داستانی منتشر کند و بیشتر آثارش در حوزههای خاطرهنگاری، نقدهای ادبی، گزیدههای متونِ کهن و … بودند. رمانِ مشهورِ او «زوال کلنل» در کش و قوسی طولانی هنوز نتوانسته مجوزِ انتشار به زبانِ فارسی پیدا کند. او در آغازِ سالِ 1394 بهگزینی از متون کلاسیکِ ادبیات فارسی با نامِ «تا سرِ زلف عروسان سخن» منتشر کرده بود.
http://www.cheshmeh.ir
خرید کتاب بنی آدم (جلد سخت)
جستجوی کتاب بنی آدم (جلد سخت) در گودریدز
معرفی کتاب بنی آدم (جلد سخت) از نگاه کاربران
دولت آبادی در بیست و نهم بهمن ماه نود و پنج در برلین در مراسمی تحت عنوان ایران و مدرنیته در انستیتو گوته شرکت می کند . او در این مراسم بخش هایی از داستان اتفاقی نمی افتد را برای حاضرین می خواند و با اریس رادیش روزنامه نگار و منتقد ادبی المان به گفتگو می نشیند . بخش هایی از این گفتگو را با ذکر منبع برایتان به اشتراک می گذارم .
« ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﯾﮏ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯾﯽ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺩﺍﻍ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﯾﮏ ﺗﺮﺍﮊﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ۲۰ - ۳۰ ﺳﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻏﺮﺏ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﯾﮏ ﻣﻌﻀﻞ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ . ﺑﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺁﻧﮕﻼ ﻣﺮﮐﻞ، ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺨﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﺥ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﭘﺬﯾﺮﯼ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽﻫﺎ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺁﻟﻤﺎﻥ . ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﯿﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺨﺎﺭ ﺁﺏ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﭼﮑﻪ ﭼﮑﻪ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ، ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺛﺮ ﺍﺩﺑﯽ ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ .
ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺭﻭﺍﯾﺘﯽﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻭ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺵ .
ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺭﺍ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﺣﺪﻭﺩ ۸۰ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺮﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻥ « ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ » ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ « ﮐﻠﯿﺪﺭ » ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪﺵ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﻮﺷﺖ . ﺍﻭ ﮔﻔﺖ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺭﺍ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻧﻤﺎﯾﻪﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻮ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ « ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺍﻡ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ » .
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﺩﯾﺶ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﻭﺟﻮﺩﯼ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺩﺭ ﻭﻃﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪﺯﯾﺴﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻥ ﮐﻠﻨﻞ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪﺟﺰ ﮐﺎﻣﻮ، ﮐﺎﻓﮑﺎ ﻭ ﺑﮑﺖ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ :
« ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﻣﻦ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺪﻭﺩ ۲۰ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﯽﮔﺸﺘﻢ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﯾﮏ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻦﺑﺴﺘﯽ ﺩﯾﺪﻡ . ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺫﻫﻨﻢ ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﯿﺮﻡ . ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺑﻪ ﺫﻫﻨﻢ ﺭﺳﯿﺪ . ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ ﯾﺎ ﻧﮑﺸﺪ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺣﻮﻝ ﻭ ﺣﻮﺵ ۲۰ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﯾﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻡ . ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺣﺲ ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻦ ﺑﺸﻮﺩ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎﺭ ﺷﺪﻡ . ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﻫﺎﺗﯽ ﻫﺴﺘﻢ . ﺑﻌﺪﺵ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﺍﻥ . ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ . ﺣﺪﻭﺩ۳۰ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﯼ ﺑﺮﻭ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ . »
ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﮔﻔﺖ ۵۰ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ ﺍﻭ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﺩﻩ، ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺞ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ .
https://www.radiozamaneh.com/326213
مشاهده لینک اصلی
به نقل از خودِ دولت آبادیِ عزیزم: @نوشتنِ داستان کوتاه کارِ من نیست!@
با یک بار خوندنِ این مجموعه داستان به جز دوتا داستان آخر حقیقتا کم آوردم در فهمیدن خیلی از قسمت ها! و باید بیش از یک بار خوند. هرچند آثارِ دولت آبادی هم ارزش بیش از یک بار خوندن رو دارند و هم یجورایی باید محسوب میشه اما در حالت کلی بنظرم در داستان بلند خیلی خیلی بهتر عمل کرده، یا به بیان دیگه من داستان هایِ بلندش رو بیشتر می پسندم. کما اینکه دوستِ عزیزی نوشتند نویسنده در نوشتنِ داستان کوتاه تبحر بیشتری داره! بهر حال @فعلا@ از من برنمیاد که توضیحات مناسبی برای این شش داستان بنویسم :(
اما میتونم بگم فضاسازی داستان ها بسیار قوی بود، کشش داشت، اطناب آنچنانی نداشت اما پراکندگی عمدی زیاد بود!
مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب بنی آدم (جلد سخت)
http://www.cheshmeh.ir
خرید کتاب بنی آدم (جلد سخت)
جستجوی کتاب بنی آدم (جلد سخت) در گودریدز
« ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﯽﺳﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﯾﮏ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ . ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯾﯽ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽ ﺩﺍﻍ ﺩﺭ ﺳﯿﺎﺳﺖ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﯾﮏ ﺗﺮﺍﮊﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ۲۰ - ۳۰ ﺳﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺮﮐﺰﯼ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻏﺮﺏ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺍﺧﯿﺮ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﯾﮏ ﻣﻌﻀﻞ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ . ﺑﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ، ﺁﻧﮕﻼ ﻣﺮﮐﻞ، ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺨﺶ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﭘﻨﺎﻫﺠﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ، ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺭﺥ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﭘﺬﯾﺮﯼ ﺁﻟﻤﺎﻧﯽﻫﺎ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﺷﺨﺼﯽ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺁﻟﻤﺎﻥ . ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺗﺠﺮﺑﯿﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﺨﺎﺭ ﺁﺏ ﺗﺸﺒﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺳﻘﻒ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﭙﺲ ﭼﮑﻪ ﭼﮑﻪ ﻣﯽﺑﺎﺭﺩ، ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺛﺮ ﺍﺩﺑﯽ ﺷﮑﻞ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ .
ﺑﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺭﻭﺍﯾﺘﯽﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻭ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﯼ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺵ .
ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﮔﻔﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﻭ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺭﺍ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﺣﺪﻭﺩ ۸۰ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺮﯾﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻥ « ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ » ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺑﺮﺍﯼ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪﻩ « ﮐﻠﯿﺪﺭ » ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪﺵ ﻣﯽﺷﻨﺎﺳﻨﺪ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺁﻥ ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﻮﺷﺖ . ﺍﻭ ﮔﻔﺖ « ﺍﺗﻔﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﺍﻓﺘﺪ » ﺭﺍ ﻫﻢ ﯾﮏ ﻧﻔﺲ ﻭ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﺸﺴﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻧﻤﺎﯾﻪﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻮ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ « ﻫﯿﭻ ﻗﺪﺭﺗﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﯿﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻭﺍﻡ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ » .
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﺩﯾﺶ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﻣﺜﻞ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﻭﺟﻮﺩﯼ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺩﺭ ﻭﻃﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪﺯﯾﺴﺘﻪﻫﺎﯼ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺭﻣﺎﻥ ﮐﻠﻨﻞ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪﺟﺰ ﮐﺎﻣﻮ، ﮐﺎﻓﮑﺎ ﻭ ﺑﮑﺖ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ . ﺩﻭﻟﺖﺁﺑﺎﺩﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ :
« ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﻣﻦ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﯼ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻗﺘﯽ ﺣﺪﻭﺩ ۲۰ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺗﺎﻕ ﻣﯽﮔﺸﺘﻢ ﯾﮑﺒﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﯾﮏ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻦﺑﺴﺘﯽ ﺩﯾﺪﻡ . ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺫﻫﻨﻢ ﺧﻄﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﯿﺴﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﯿﺮﻡ . ﺣﺘﯽ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﺑﻪ ﺫﻫﻨﻢ ﺭﺳﯿﺪ . ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻮ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ ﯾﺎ ﻧﮑﺸﺪ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ . ﻣﻦ ﺩﺭ ﺣﻮﻝ ﻭ ﺣﻮﺵ ۲۰ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﯾﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻡ . ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺣﺲ ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻦ ﺑﺸﻮﺩ . ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺨﺘﯽ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺎﺭ ﺷﺪﻡ . ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺩﻫﺎﺗﯽ ﻫﺴﺘﻢ . ﺑﻌﺪﺵ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﺍﻥ . ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﺍﻥ . ﺣﺪﻭﺩ۳۰ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺟﻨﮕﯿﺪﯼ ﺑﺮﻭ ﺑﻨﺸﯿﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﺧﺎﻧﻪ . »
ﺩﻭﻟﺖ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﮔﻔﺖ ۵۰ ﺳﺎﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ ﺍﻭ ﺳﺮ ﺑﺎﺯ ﺯﺩﻩ، ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺞ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﺳﺖ . ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺪ .
https://www.radiozamaneh.com/326213
مشاهده لینک اصلی
به نقل از خودِ دولت آبادیِ عزیزم: @نوشتنِ داستان کوتاه کارِ من نیست!@
با یک بار خوندنِ این مجموعه داستان به جز دوتا داستان آخر حقیقتا کم آوردم در فهمیدن خیلی از قسمت ها! و باید بیش از یک بار خوند. هرچند آثارِ دولت آبادی هم ارزش بیش از یک بار خوندن رو دارند و هم یجورایی باید محسوب میشه اما در حالت کلی بنظرم در داستان بلند خیلی خیلی بهتر عمل کرده، یا به بیان دیگه من داستان هایِ بلندش رو بیشتر می پسندم. کما اینکه دوستِ عزیزی نوشتند نویسنده در نوشتنِ داستان کوتاه تبحر بیشتری داره! بهر حال @فعلا@ از من برنمیاد که توضیحات مناسبی برای این شش داستان بنویسم :(
اما میتونم بگم فضاسازی داستان ها بسیار قوی بود، کشش داشت، اطناب آنچنانی نداشت اما پراکندگی عمدی زیاد بود!
مشاهده لینک اصلی